Een eenzaam lijf

Eenzaamheid is je niet verbonden voelen. Je ervaart een gemis aan een hechte, emotionele band met anderen. Of je hebt minder contact met andere mensen dan je wenst. Eenzaamheid gaat gepaard met kenmerken als negatieve gevoelens van leegte, verdriet, angst en zinloosheid en met lichamelijke of psychische klachten.”
Bron: https://www.eenzaam.nl/over-eenzaamheid/wat-is-eenzaamheid

Bovenstaande definitie bevat een prima omschrijving van eenzaamheid. Toch word ik me, in deze langdurige pandemie, ervan bewust dat eenzaamheid zoveel meer en andere vormen heeft. Past de term eenzaamheid bij mij? Ik voel me immers wél intens verbonden. Ik heb een hechte emotionele band met anderen. Ik zie bijna iedere dag wel iemand. Ik ben weliswaar vaak alleen maar heb ook veel contact. Toch voel ik me soms echt eenzaam. Als alleengaande mens neemt de coronatijd me meer af dan de mogelijkheid elkaar te ontmoeten in een wat groter gezelschap.

Aanraking is een woord geworden dat direct allerlei heftige emoties in me oproept.

Helemaal bovenaan al die gevoelens staat een diep verlangen naar het worden aangeraakt en het aanraken van anderen. Een voorbeeld: ik kijk tegenwoordig romantische films en leef mee met de aanrakingen op het beeldscherm. Ik voel me dan als een junk die niet wil afkicken en door gebruik van methadon toch nog een beetje een oké gevoel krijgt. Totally weird toch?

  • Er is immers niemand die mij nog aanraakt.
  • Dat lijkt in eerste instantie niet zo relevant maar hoe vaak ontmoet je niet iemand? Die geeft je een hand, of nog beter: een knuffel, omarmt je hartelijk.
  • Zó laat diegene je voelen: “Hallo, hier ben ik. Voor jou. Ik geef om jou, voel maar, ik hou je vast.”

Het gemis ervan komt en gaat in golven, zo merk ik:

  • Eerst mis je het niet eens.
  • Daarna mis je het heel erg.
  • En daarna stomp je af:
  • Je legt je erbij neer dat je niet meer aangeraakt wordt.
  • Het voelt een beetje als afgeschreven zijn. Niemand die me nog wil vasthouden. Het leidt tot duistere gevoelens als
    •  ‘Ik ben niet meer de moeite waard’,
    • ‘Waarom zou ik dan niet gewoon maar helemaal los laten?’
    • ‘Wat heeft mijn bestaan hier nog voor zin?’ ‘
    • Er is niemand die mij nog goed genoeg vindt om me vast te houden lees: van me te houden.’
  • Met mijn verstand weet ik heus wel dat dit allemaal gedachten zijn die niet kloppen, geen zorgen, maar mijn lichaam geeft een ander signaal.
  • Heel langzaam ontmenselijk je. Heel langzaam daalt je menswaarde, je mens-om-van-te-houden-waarde soms ineens en onvoorspelbaar, naar een dieptepunt waarvan je niet wist dat het bestond.
  • Goede gesprekken, lieve bezoekjes, ze helpen allemaal, nee, ze zijn fantastisch zelfs!, maar het neemt niet weg dat mijn lichaam door dat niet-aangeraakt-worden, een heel ander signaal aan mij geeft.
  • Alsof ik een melaatse ben.
  • Ik ben er wel, maar eigenlijk ben ik er niet echt.
  • Heel langzaam verdwijnt mijn lichaam helemaal. Ik ben alleen nog maar geest. Zonder lichaam. En daardoor ben ik al een beetje dood voor ik dood ben.

Het ziekenhuis is de plek waar ik wel word aangeraakt:

  • het prikken wat vaak moeizaam verloopt en met pijn gepaard gaat;
  • het natmaken van mijn haar voor de ijskap;
  • het met enig geweld opzetten van de strakke koelmuts;
  • de koude van de machine erop volgend;
  • het weer verwijderen van dit alles tot en met het aanbrengen van het verbandje als de infuusnaald weer is verwijderd.
  • Dit zijn geen prettige aanrakingen maar worden wel met zorg en aandacht gedaan.
  • En dan is er nog de deken die zacht over me heen wordt gelegd en de hand op mijn arm, soms even, als troost of bemoediging. En dat dan wekelijks.
  • Dat zijn de aanrakingen die er nog wel zijn.
  • Ze hebben alle te maken met de kanker die in mijn lijf woekert en die zo nog enige tijd tegengewerkt wordt met behulp van allerlei noodgrepen.
  • Omdat er verder geen aanrakingen zijn, zijn zelfs deze aanrakingen kostbaar geworden. Alles beter dan niks….

Ik voel een groot verzet in mij tegen deze met coronaregels gevulde wereld maar voeg me er nog steeds wel naar.

  • Ik hou me eraan omdat ik graag nog een poosje zou willen leven zonder deze regels en met een coronabesmetting loop ik nu een keer het risico om veel sneller te overlijden.
  • Iedereen om me heen houdt afstand om mij te beschermen. Niemand wil op zijn of haar geweten hebben mij te besmetten. Lief, terecht en tegelijkertijd: wat armoedig!!!
  • De overheid blijft maar zeggen: houd afstand, geen handen schudden, niet omarmen, niet knuffelen. Iedere keer als die reclame om de komende weken ‘nog meer afstand te houden’, en ‘nog minder bij elkaar op bezoek te gaan’ op TV voorbij komt, dan denk ik: nóg meer? Ben je gek geworden?????
  • Zo maken ze langzaamaan iedereen die alleen leeft ‘dood’.
  • Baby’s die niet aangeraakt worden sterven, daar is vorige eeuw werkelijk afgrijselijk onderzoek naar gedaan.
  • Volwassenen die niet aangeraakt worden sterven niet meteen, maar wel iedere dag een beetje.…….

Is dat eenzaamheid? Ik weet het niet. ik heb, zoals ik zei, zoveel mensen om me heen, en ik geniet daar werkelijk van. Ik heb dan plezier, kan lachen, heel soms ook huilen, en voel me écht mens in al die contacten.

Maar:

Als mijn geest dan misschien niet eenzaam is: mijn lichaam is het in ieder geval wel. De suggestie om te gaan tinderen heb ik naast me neergelegd 😉 want dat lijk me ook niet echt veilig nu 😊. En bovendien knuffel ik dan toch liever met mijn naasten, die ik ken, vertrouw en van wie ik houd.

Maar oh, wat zou het fijn zijn wanneer er een keer iemand naast me kwam zitten. Die mij een hele avond/nacht vast zou houden en die me zou zeggen “Stil maar, alles komt goed.” Die wél van mij en mijn lijf zou houden, met alle krakkemikkigheden en gebreken. Die me weer zou laten voelen dat mijn lijf meer is, dan iets wat ziek is en voortdurend medische zorg behoeft. Die me niet ziet als iets wat je moet beschermen door het níet aan te raken. Die mijn lijf graag wil koesteren en liefhebben, en mij nog lang niet los wil laten. Iemand die ook de ‘worse part’ van ‘for better and for worse’ voor lief zou nemen. Zo’n avond ja, en zo iemand……

Dus ja, ook al zie ik veel mensen die een snelle vaccinatie zoveel harder nodig hebben dan ik, toch zou ik het alle mensen met een korte levensverwachting gunnen dat ze dankzij zo’n vaccinatie nog een tijd intense aanraking kunnen ervaren. Zo dat ze zich daardoor mens en geliefd zullen voelen, en zonder eenzaamheid uiteindelijk los zullen kunnen laten.

5 gedachten over “Een eenzaam lijf

  1. Ik las op twitter over iemand die gehuld in plastic haar oude vader feliciteerde. Ik hoop dat de mensen dichtbij je zo iets aandurven. Mondkapjeknuffels zijn grappig en een soort van intiem in deze rare tijden tegelijk. (en afgelopen week zaten 3 van mijn kinderen in mijn 50 cm, ik had het hart niet om ze te zeggen dat dit niet coronaproof was).
    Ik woon veel te ver van je, maar ik hoop dat deze blog mogelijkheden opent voor jou en de jouwen.

    Geliked door 1 persoon

  2. Hoi Ellen, ik vind het heel mooi zoals jij je gevoelens omschrijft. Er zijn twee punten die me heel erg raken, als eerste dat je je houdt aan de corona regels van niet aanraken om te voorkomen dat je corona krijgt en dat je graag gevaccineerd zou willen worden, omdat je denkt dat je elkaar dan weer kan aanraken zonder corona te krijgen. Er zit aan beiden een keerzijde: je houden aan de regels en daardoor ontzettend het lichamelijk contact missen en gevaccineerd worden en toch ziek kunnen worden als er lichamelijk contact is. Is er misschien een andere weg die je in zou willen slaan vraag ik me dan af? Een ander pad wat beter past bij je verlangen naar aanraking? Zeker omdat je het gevoel hebt dat er weinig tijd is en je dat nog wilt meemaken? Ik wens je kracht en liefde voor jezelf toe om dat te doen wat je graag wilt. Lieve groet.

    Geliked door 1 persoon

  3. Praktisch, een corona knuffel, geleerd van een IC verpleegkundige: Je slaat je armen om elkaar heen, lichamen tegen elkaar, gezichten op de schouder van de ander naar buiten toe gekeerd, zo kom je niet met je gezicht tegen elkaar en voel je wel elkaars warmte. Heerlijk.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s